Voorbij de belemmerende overtuiging = trots op!

De feestdagen zijn achter de rug en 2024 is begonnen. Deze periode gebruik ik altijd om terug en vooruit te kijken. Tijdens mijn terugblik op 2023 stelde ik mezelf de vraag waar ik trots op ben. Welk compliment mag ik aan mezelf geven? Niet alleen zakelijk, ook privé. Tijdens mijn overpeinzing, kwam ik uit bij een wezenlijk moment in mijn leven. Bijna 10 jaar geleden. Als vader van twee jongens, worstelde ik met mezelf en zeker over mijn rol als vader. Ik merkte dat ik mijn eigen Engelse vader miste. De man die ons gezin had verlaten toen ik twee jaar oud was.

Naarmate de kinderen ouder werden, werd het gemis groter. Maar steeds bleef ik de zoektocht naar mijn vader uitstellen. Begin 2014 hakte ik de knoop eindelijk door. Ik deed in die tijd een opleiding en een van de opdrachten was om een brief aan mijn vader te schrijven. Die lag al klaar, nu moest ik doorpakken. Ik verzamelde alle moed die ik had en vulde zijn naam in op de website van het Engelse verkiezingsregister. Binnen twee uur had ik zijn adres. Shit, nu was er geen escape meer mogelijk.

De brief op de bus doen, bleek het moeilijkste dat ik ooit in mijn leven had gedaan. Angst voor afwijzing en duizenden andere belemmerende gedachten raasden door mijn hoofd. Maar ik deed het.

Twee weken later op mijn verjaardag: post uit Engeland. Met bonzend hart opende ik de envelop en las ik mijn vaders reactie. Voor niets had ik me al die tijd zorgen gemaakt. Hij bleek dolblij met mijn brief en wilde graag contact. Ik was er stil van. Na 40 jaar afwezigheid had ik weer een vader.

Vanaf dat moment, zochten we elkaar diverse keren op en hebben we onvergetelijke momenten samen beleefd. Een van de mooiste was in 2016, tijdens een overzichtstentoonstelling van de kunstschilder Munch. Samen stonden we te genieten voor de Schreeuw. In 2017 overleed hij. Tijdens zijn uitvaart vertelde zijn beste vriend me dat die drie laatste jaren de mooiste van zijn leven waren geweest. Weer was ik stil maar ook trots. Trots op de stap die ik, ondanks alle weerstand, toch had gezet. Trots dat ik mijn familiegeschiedenis heb mogen ontdekken en mijn wortels heb gevonden. Trots dat mijn drie zonen hun Engelse opa hebben leren kennen.

Door die brief in 2014 op de post te doen, ben ik uit mijn comfortzone gestapt en heb ik angsten overwonnen. Dat maakt me trots. Want sindsdien ben ik het blijven doen en durf ik me te ontwikkelen en mijn kwetsbaarheid te tonen waardoor ik ook als professional groei.

Waar kijk jij op terug? Waar ben jij trots op? Om vanuit dit gevoel je ambities concreet te maken. Want over één jaar zou je willen dat je vandaag begonnen was! Waar ga je mee beginnen? #persoonlijk leiderschap